confused
เมื่อช่วงหัวค่ำเริ่มไม่อยากอยู่หน้าคอม เลยหลับเร็วกว่าปกติ แต่ก็...มันแปลกไปจากชีวิตปกติที่เคยเป็น สุดท้ายพอเสียงโทรศัพท์จากใครก็ไม่รู้โทรมากลางดึกก็ทำให้นอนไม่หลับอีกเลย ออกมาเปิดคอมออนเอ็ม เกือบตี1 แล้ว ยังแอบหวังว่าจะเห็นออนอยู่....ไม่ได้ออนหรอก...
ปกติ เวลาอยู่ในห้องถ้าไม่ได้เล่นเกม ต่างคนก็ต่างอยู่กันเงียบๆกับเมทอยู่ แล้ว เป็น เมท จะว่าไป ไอ้เมย์กับเราก็เป็นเมทที่แตกต่างกันเหลือเกิน หน้ามือหลังตีนเลย แต่นี่ปีที่สามแล้ว อืม ไอ้คนหนึ่งทำงาน อีกคนก็เล่นเกมม คนเรียนมีทอป ประจำ อีกคน เรื่อยติดดิน, คนหนึ่ง คิดมากตลอด หาเรื่องเครียดๆมาคิดได้ตลอดเวลา อีกคนกับ Feel good โลกมันจะโหดร้ายขอชีวิตวันนี้มีความสุขก็พอ รูมเมท 2คน ที่ต่างกันสุดๆ แต่ก็อยู่ด้วยกันมา 3 ปีแล้ว และที่หน้าแปลกก็คือ ต่างคนต่างมีวิถีทางเป็นของตัวเอง แม้จะอยู่ด้วยกัน กลับไม่มีใครติดเอานิสัยใครไปเลยซักนิด...
อังคารหน้าจะ พรีเซนโปรเจค รอบแรก แล้ว ถ้าเอาตามกำหนดการ ทุกอย่างมันก็ไปได้ด้วย speed ของมัน เรียกว่าสบายแล้วก็ได้ล่ะ แต่ ก็ยังเหลืออะไรอีกมากมายที่ต้องทำ ตั้งแต่หลุดออกจากวงโคจร ไปทำงานแต่งพี่อ๊อฟ ก็แทบไม่อยากกลับมาทำเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่มันเหมือนกับว่า ทุกอย่างมันไม่ใช่ มันไม่ได้เป็นไปตามที่หวังเอาไว้เลย เคยหวังเอาไว้ ตั้งแต่ ซัมเมอร์ที่แล้วคิดมาเสมอ ว่ามันจะเป็นโปรเจคที่มีความสุขที่สุดเมื่อได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ...แต่แล้วทุกอย่างมันก็กลับตรงข้ามกันไปหมด มันไม่ได้มีความรู้สึกนั้น เหลืออยู่เลย รู้สึกเบื่อหน่ายและอยากจะหนีไปให้พ้นๆเสียจากตรงนี้ แต่ทั้งหมดที่มันเป็น ไม่ใช่เพราะเพื่อนในกลุ่มหรอก มันเป็นเพราะเราเองมากว่า เป็นเพราะเราหวังเอาไว้ วาดฝันลมแล้งๆของเราเอาไว้ ทั้งๆที่รู้ว่าคนอื่นมันไม่ใช่ ไม่ได้เป็นแบบเรา สุดท้าย เราก้ปล่อยให้ความฝันนั้นค่อยๆ แห้งเหี่ยว และตายไปในที่สุด...
และด้วยความที่รู้ว่าโปรเจคมัน...จะไม่เป็นไปดังฝัน ก็เลยดั้นด้น ที่จะเริ่มมันขึ้นมาใหม่ หาคนที่คิดว่าสร้างฝันเหล่านั้นขึ้นมาใหม่ ยอมทุกอย่างเพื่อให้มันได้เกิดขึ้นมา และทุกอย่างมันก็ไปได้ด้วยดี แจ้งเกิดได้อย่างงดงามเลยล่ะ แต่แล้วเหมือนกับความรู้สึกในวันนั้น ที่แวบเข้ามา ในตอนนั้นว่า ทำไมทุกสิ่งมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก เร็วจนเราเองก็ตามมันไม่ทันเช่นกัน แล้วก็ล่ะ ตอนนี้มันก็เหมือนกับว่า ทุกอย่าง ในตอนนี้ก็กำลังจะจบลงอีกแล้วเช่นกัน ยังคงมีเหลืออีกเพียงเล็กๆน้อยที่ยังคงดำเนินต่อไป แต่อีกไม่นาน มันก็จะจบลง
ก่อนที่จะได้รับรู้ มันก็ รู้สึกว่ามันจะเกิดขึ้นซักวันหนึ่ง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ ไม่ได้เตรียมใจมาเหมือนกัน อึ้งๆอยู่นะ แต่เราจะไม่มีสิทธิ์ห้ามและเช่นกัน เราจะไม่ขอร้อง เพราะมันคือการตัดสินใจเลือกเดินทางในชีวติของตัวเขาคนนั้นเอง เราไม่อยากไป คอลโทรลหรือควบคุมใครถึงแม้ว่าจะรู้และพอที่จะทำได้ แต่แบบนั้น แม้แต่ตัวเราเองมันก็ไม่มีความสุขเลย และมันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการเลย
แล้วมันก็ไม่ยากเลยที่เราจะตัดสินใจ ขอบคุณนะที่สอนเราให้เราได้รู้ เคยมีผู้คนมากมายบอกว่าสิ่งนั้นมันมีอยู่จริง และหาได้ไม่ยากเลย แต่สำหรับเรา เราไม่เคยเจอหรือเคยสัมผัสด้วยตัวของเราเองมาก่อนเลย ไม่เคยเลย
ถ้าตอนนี้ได้กอดป๊ากับม้า พี่สาว แล้วก็หลานสาวตัวน้อย น้ำตาคงไหลได้ไม่ยากเลย
ผมแพ้อีกแล้วคับพี่
Wise'
3:01 | JUN.7.2009
ป้องกัน: Different way…
30NOV2009
หายไป พักหนึ่ง เพระาเรื่องวุ่นหลายๆอย่าง ไม่ได้เขียน blog ไมได้เขียนสมุดบันทึกเลย เพระาทั้งวุ่นทั้งเหนื่อย บางครั้งตั้งใจว่าจะพยายามเขียน แต่เพียงบรรทัดเดียวมันก็ล้มเลิกไปแล้ว เพียงเพระาความรู้สึกที่มันตีกันในหัว สุดท้ายไม่สามารถถ่ายทอดมันออกมาได้ และผมทำได้แค่ปล่อยให้มันเป็นเพียงความคิดและความรู้สึก ที่ ณ วันนี้ยังวนเวียน แต่ซักวันหนึ่งมันคงจะจางหายไปในที่สุด
อาทิตย์ที่ผ่านมาหนักเหลือเกิน เพระาสองสามอาทิตย์ก่อนท้อ กับสิ่งที่ทำ พี่โรส โชคดีที่พี่โรสเข้ามากระตุ้น เลยพอจะมีแรงฮึด สู้ต่อ กินชาเป็นว่าเล่นเลย บางวันหนาวๆ ก็เปลี่ยนจากชาเย็นมาเป็นชานมร้อน(ที่หวานเจี๊ยบ) และเพิ่งจะรู้ว่า เค้าไม่ได้เอากาแฟเอาชาที่เย็นไปต้มแต่ ยื่นไปในเครื่อง ทำกาแฟ แล้วมันก็ทำร้อนให้เองอืม...เท่ดี เร็วด้วยสิ
ตอนกินชาร้อน ผมค่อยๆจิบมันเพราะมันร้อนมาก แต่ก็เหมาะกับอากาศเย็นที่ผมไม่คิดว่าจะได้สัมผัสมัน ในเมืองกรุงแห่งนี้ อืม อากาศเย็นๆ กับเครื่องดื่มอุ่นๆเนี่ย เป็นอะไรที่ ดีสุดๆเลยแฮะ เลยแอบอู้แป๊บ หนึ่งมานั่งดื่มชานมเล่น ให้ลมผัดเล่น พลางคิดไปเรื่อนเปื่อย
นี่ก็จะสิ้นปี แล้วทุกอย่าง ยังคงเหมือนเดิม พ่วงอารมสีเทาๆ ที่ยังคงแวะเวียนมาหาเป็นพักๆ แม้มันจะมาไม่บ่อย และต้องเผชิญกับมัน บ่อยจนคุ้นเคย แต่ทุกครั้งที่มันแวะเวียนมา ยังไม่เคยมีซักครั้งที่ทำใจรับมันได้เลยสิ อืม...แต่ก็เหมือนจะเข้มแข็งขึ้นมาจากวันนั้น แต่เมื่อไหร่มันจะหายไปล่ะ ในเมื่อวันก่อน ความฝันมันยังวนเวียนอยู่เสมอ และเรื่องของเธอมักจะทำให้เรา เป๋ไปได้เสมออยู่แบบนี้...
ระหว่างที่กำลังนั่งนึกอะไรเรื่อยเปื่อยเพลิน เดอะแก๊งชาววิศวะเจ้าถิ่น CB4 ก็เร่ิมส่งเสียงโวยวาย ทำเอาสะดุ้ง ตื่นจากพวังตรงนั้นเลย(ดีว่าชาไม่หกนะ) ก็เลยเดินๆกลับไปที่ภาค ระหว่างก็เจอเพื่อนในลิฟท์ ก็เฮฮากันไป สนุกหนาน...กลับไปตัดงานต่ออืม มาถึงตอนนี้ คิดว่า ไม่เกนิ อังคารนี้ทุกอย่างก็น่าจะพร้อมบันทึกลงแผ่น ให้ ตรวจคุณภาพสื่อได้แล้วมั้ง เฮ้อ ที่นี้จะได้ไปทำงานแต่งงานพี่อ๊อฟซะที
=============================================================
ในวันนี้รู้สึกว่าตัวเองมันด้านชาขึ้นเรื่อยๆ แล้วสิ ยังคงวนเวียนอยู่กับเธอคนนั้นทั้งๆที่ คำตอบมันก็รู้ว่า มันไม่เคยเลยซักครั้งที่จะเข้าไปอยู่ในจิตใจของเค้า ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะดั้นด้นไปทำไม แม้ว่าจะรู้ว่ารอบๆตัว มีคนอีกมากมายที่เค้าพร้อมจะเข้ามาในชีวิต แต่ ความรู้สึกของตัวเองกลับผิดกลั้นมัน และบอกตัวเองซ้ำๆ ว่า ต้องเป็นเธอคนนั้น บางทีมันอาจจะถึงเวลาแล้วมั้ง ที่เราจะเลิกตามใจความรู้สึกตัวเองที่ดื้อรั้นแบบนี้เสียที แล้วเลือกทำในสิ่งที่สมควรจะทำ มันอาจจเจ็บ แต่บางทีมันก็อาจจะเจ็บน้อยกว่าการที่เราพยายามก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างเรากับเธอ ที่เราไม่เคยเลยที่จะสามารถก้าวข้ามไป ก่อนหน้านี้้ เราเป็นเพียงแค่คนรู้จักคนหนึ่ง ที่ได้เพียงแค่มีโอกาสเป็นเพื่อนของเธอ แต่ก็เป็นเราเองที่คิดมากจนเกินคำว่าเพื่อนไป ...อีกไม่นานวงโคจร ที่ทำให้่เราได้มาเจอกับเธอมันจำลังจะวนออกไปแล้ว และอีกไม่นานเราก็จะห่างกัน จนวันหนึ่งจากนี้ เราจะกลับไปเป็นเพียงคนรู้จัก
และกว่าจะรู้ตัวอีกที มาในตอนนี้ ผมกลับรู้สึกว่า หัวใจของผมเองเริ่มชินชาเสียแล้วล่ะ...
อีกไม่นานชีวิตของผมคงเปลี่ยนไปอีกครั้งสินะ
และผมไม่มีทางหนีมันได้
Wise' • alone
P.S. ความเหงาคือ เพื่อนแท้ที่ไม่เคยทิ้งเราไป