In Memorial 10 Mar 2006
แล้วจากวันนั้นเวลาก็ผ่านมาแล้ว เกือบ 4 ปี ชีวิตของผมเปลี่ยนไปเยอะมาก ในวันนี้ผมกำลัง จะก้าวไปสู่การเป็นบัณฑิต ที่เหลืออีกไม่กี่ก้าวแล้ว แต่กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ น่ะ ผมไม่เคยลืมนะว่าผมมายืนตรงจุดนี้ได้ยังไง
แล้วมันก็เป็นเวลา เกือบ 4 ปีเช่นกัน ที่ คนคนนั้นได้จากไป
แล้วพรุ่งนี้ก็ครบรอบ 4 ปีแล้วล่ะ
หากว่าโชคชะตาของผมไม่ได้พาผมมาพบกับพี่ในวันนั้น บางทีในวันนี้ผมอาจจะเป็นใครก็ไม่รู้ ถึงหลายๆอย่างในชีวิตของผมในวันนี้ มันจะไม่ได้สวยงามเรียบหรู อย่างที่ผมเคยวาดฝันเอาไว้ แต่ผมไม่เคยรู้สึกผิดเลยที่เลือกมาบนทางเส้นนี้...และผมกำลังจะก้าวไปต่อฮะ
ที่ต้องเขียนในวันนี เพราะ หาว่าเขียนในวันนี้พรุ่ง ไม่รู้ผมจะรวบรวมสติมาเขียนได้รึเปล่าเลย ขนาดตอนนี้ ยังเหมือนน้ำตาจะไหลเลย
ผมคิดถึงพี่มากๆเลยฮะ
ผมขอบคุณพี่มากๆนะฮะ สำหรับทุกอย่างที่มอบให้ผม ผมไม่มีอะไรจะตอบแทนพี่ได้เลย นอกจากทำตามสัญญาที่เคยบอกพี่เอาไว้
และผมสัญญาว่าผมจะไม่ทำให้พี่ผิดหวังฮะ
ถ้าหากว่าวันนี้พี่ยังอยู่ ผมก็นึกไม่ออกเหมือนกัน ว่าวันนี้มันจะเป็นยังไง แต่ผมเชื่อนะฮะว่า มันต้องดีมาก แน่ๆเลย
แล้วพรุ่งนี้เจอกันนะฮะ
ไวท์
confused
เมื่อช่วงหัวค่ำเริ่มไม่อยากอยู่หน้าคอม เลยหลับเร็วกว่าปกติ แต่ก็...มันแปลกไปจากชีวิตปกติที่เคยเป็น สุดท้ายพอเสียงโทรศัพท์จากใครก็ไม่รู้โทรมากลางดึกก็ทำให้นอนไม่หลับอีกเลย ออกมาเปิดคอมออนเอ็ม เกือบตี1 แล้ว ยังแอบหวังว่าจะเห็นออนอยู่....ไม่ได้ออนหรอก...
ปกติ เวลาอยู่ในห้องถ้าไม่ได้เล่นเกม ต่างคนก็ต่างอยู่กันเงียบๆกับเมทอยู่ แล้ว เป็น เมท จะว่าไป ไอ้เมย์กับเราก็เป็นเมทที่แตกต่างกันเหลือเกิน หน้ามือหลังตีนเลย แต่นี่ปีที่สามแล้ว อืม ไอ้คนหนึ่งทำงาน อีกคนก็เล่นเกมม คนเรียนมีทอป ประจำ อีกคน เรื่อยติดดิน, คนหนึ่ง คิดมากตลอด หาเรื่องเครียดๆมาคิดได้ตลอดเวลา อีกคนกับ Feel good โลกมันจะโหดร้ายขอชีวิตวันนี้มีความสุขก็พอ รูมเมท 2คน ที่ต่างกันสุดๆ แต่ก็อยู่ด้วยกันมา 3 ปีแล้ว และที่หน้าแปลกก็คือ ต่างคนต่างมีวิถีทางเป็นของตัวเอง แม้จะอยู่ด้วยกัน กลับไม่มีใครติดเอานิสัยใครไปเลยซักนิด...
อังคารหน้าจะ พรีเซนโปรเจค รอบแรก แล้ว ถ้าเอาตามกำหนดการ ทุกอย่างมันก็ไปได้ด้วย speed ของมัน เรียกว่าสบายแล้วก็ได้ล่ะ แต่ ก็ยังเหลืออะไรอีกมากมายที่ต้องทำ ตั้งแต่หลุดออกจากวงโคจร ไปทำงานแต่งพี่อ๊อฟ ก็แทบไม่อยากกลับมาทำเลย ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่มันเหมือนกับว่า ทุกอย่างมันไม่ใช่ มันไม่ได้เป็นไปตามที่หวังเอาไว้เลย เคยหวังเอาไว้ ตั้งแต่ ซัมเมอร์ที่แล้วคิดมาเสมอ ว่ามันจะเป็นโปรเจคที่มีความสุขที่สุดเมื่อได้ทำในสิ่งที่ตัวเองชอบ...แต่แล้วทุกอย่างมันก็กลับตรงข้ามกันไปหมด มันไม่ได้มีความรู้สึกนั้น เหลืออยู่เลย รู้สึกเบื่อหน่ายและอยากจะหนีไปให้พ้นๆเสียจากตรงนี้ แต่ทั้งหมดที่มันเป็น ไม่ใช่เพราะเพื่อนในกลุ่มหรอก มันเป็นเพราะเราเองมากว่า เป็นเพราะเราหวังเอาไว้ วาดฝันลมแล้งๆของเราเอาไว้ ทั้งๆที่รู้ว่าคนอื่นมันไม่ใช่ ไม่ได้เป็นแบบเรา สุดท้าย เราก้ปล่อยให้ความฝันนั้นค่อยๆ แห้งเหี่ยว และตายไปในที่สุด...
และด้วยความที่รู้ว่าโปรเจคมัน...จะไม่เป็นไปดังฝัน ก็เลยดั้นด้น ที่จะเริ่มมันขึ้นมาใหม่ หาคนที่คิดว่าสร้างฝันเหล่านั้นขึ้นมาใหม่ ยอมทุกอย่างเพื่อให้มันได้เกิดขึ้นมา และทุกอย่างมันก็ไปได้ด้วยดี แจ้งเกิดได้อย่างงดงามเลยล่ะ แต่แล้วเหมือนกับความรู้สึกในวันนั้น ที่แวบเข้ามา ในตอนนั้นว่า ทำไมทุกสิ่งมันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก เร็วจนเราเองก็ตามมันไม่ทันเช่นกัน แล้วก็ล่ะ ตอนนี้มันก็เหมือนกับว่า ทุกอย่าง ในตอนนี้ก็กำลังจะจบลงอีกแล้วเช่นกัน ยังคงมีเหลืออีกเพียงเล็กๆน้อยที่ยังคงดำเนินต่อไป แต่อีกไม่นาน มันก็จะจบลง
ก่อนที่จะได้รับรู้ มันก็ รู้สึกว่ามันจะเกิดขึ้นซักวันหนึ่ง แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ ไม่ได้เตรียมใจมาเหมือนกัน อึ้งๆอยู่นะ แต่เราจะไม่มีสิทธิ์ห้ามและเช่นกัน เราจะไม่ขอร้อง เพราะมันคือการตัดสินใจเลือกเดินทางในชีวติของตัวเขาคนนั้นเอง เราไม่อยากไป คอลโทรลหรือควบคุมใครถึงแม้ว่าจะรู้และพอที่จะทำได้ แต่แบบนั้น แม้แต่ตัวเราเองมันก็ไม่มีความสุขเลย และมันไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการเลย
แล้วมันก็ไม่ยากเลยที่เราจะตัดสินใจ ขอบคุณนะที่สอนเราให้เราได้รู้ เคยมีผู้คนมากมายบอกว่าสิ่งนั้นมันมีอยู่จริง และหาได้ไม่ยากเลย แต่สำหรับเรา เราไม่เคยเจอหรือเคยสัมผัสด้วยตัวของเราเองมาก่อนเลย ไม่เคยเลย
ถ้าตอนนี้ได้กอดป๊ากับม้า พี่สาว แล้วก็หลานสาวตัวน้อย น้ำตาคงไหลได้ไม่ยากเลย
ผมแพ้อีกแล้วคับพี่
Wise'
3:01 | JUN.7.2009